در عظمت این روز همین بس كه شما در قنوتهای نُه‌گانه‌ی این نماز پربركت، خدا را قسم میدهید به این روز "اسئلك بحقّ هذا الیوم" این نشان‌دهنده‌ی رتبه‌ی بالای این روز است. نماز عید سعید فطر سال ۱۴۳۴
عشق به نماز و مسجد در سیره امام حسن مجتبی(ع)
  صفحه اول -> اخبار
چاپ صفحه
ارسال صفحه براي دوستان
عشق به نماز و مسجد در سیره امام حسن مجتبی(ع)1396-3-20

امام حسن مجتبى(ع) نیز همانند دیگر حضرات معصوم (ع) به نماز و عبادت پروردگار اهمیت بسیار می داد، به طورى كه هنگام نماز از خود بی خود می شد.

به گزارش روابط عمومی و امور استان ها ستاد اقامه نماز در یادداشتی سایت تخصصی مسجد ، در باب عشق امام حسن مجتبی (ع) به نماز و مسجد عنوان نمود :


زمانى كه می خواست آماده نماز شود. [هنگام وضو، موقع نماز، تا فارغ شدن از نماز] حالت فوق العادهاى به آن حضرت دست مى داد كه همه مردم را متوجّه خود مى كرد.
روایت شده است: آن حضرت هر وقت مى خواست مشغول نماز و مقدمات آن شود، رنگ مباركشان متغیّر و زرد مى شد.
بندهاى بدنش مى لرزید. سبب این حالت را از آن حضرت پرسیدند.
فرمود: سزاوار است كسى كه مى خواهد نزد «ربُّ العرش» و در برابر خداى خود به نماز و بندگى بایستد، رنگ زرد گردد و رعشه در مفاصل و بندهاى بدنش افتد.
بعد از فارغ شدن از وضو این حالت، شدت پیدا مى كرد. هر چه به نماز نزدیك تر مى شد منتقلب تر مى شد. با همین حال به مسجد، تشریف مى برد. وقتى به در مسجد مى رسید سر مباركشان را به سوى آسمان بلند مى كرد و به حال زار با خداى خود به گفتگو و راز و نیاز پرداخته و مى گفت:
«اى خداى من! مهمان تو به درگاهت آمده و در مقابل تو ایستاده است. اى خداوند نیكوكار! بنده رو سیاه و گنهكار به در خانه و نزد تو آمده است. پس در گذر از كارهاى زشت و ناپسندش به نیكى هاى خودت اى كریم! اى كریمى كه كرمت شامل حال گنهكاران مى شود.»
وقتی كه داخل مسجد مى شد و به نماز مى ایستاد، بندهاى بدنش به طورى مى لرزید كه مى خواست از هم جدا شود، به جهت آن كه خود را در مقابل پروردگار خویش مى دید.
هنگامى كه بهشت و جهنم را یاد مى كرد، مانند كسى كه مار و عقرب او را گزیده باشد مضطرب و بى طاقت مى-شد و بعد از فارق شدن نماز، از خداوند متعال بهشت را درخواست مى كرد و از آتش جهنم به او پناه مى برد.
در سیره آن حضرت (ع) آمده است: «وقتی به نماز برمی خاست بهترین لباسهای خود را می پوشید.
به او گفتند: اى فرزند رسول خدا، چـرا بهترین لباسهایت را مى پوشى؟می فرمودند: «فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى جَمِیلٌ یُحِبُّ الْجَمَالَ فَأَتَجَمَّلُ لِرَبِّی وَ هُوَ یَقُولُ: "خُذُوا زِینَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ" فَأُحِبُّ أَنْ أَلْبَسَ أَجْوَدَ ثِیَابِی» ؛ خداوند زیباست و زیبایى رادوست دارد و من نیز خود را براى پروردگارم مى آرایم، چه خداى تعالى فرماید: زینت خود را به هنگام عبادت در مسجد برگیرید. بنابر این، دوست دارم كه بهترین لباسم را بپوشم.
قرآن كریم در آیه ۳۱ سوره مباركه «اعراف» می فرماید:
«یَا بَنِی آدَمَ خُذُواْ زِینَتَكُمْ عِندَ كُلِّ مَسْجِدٍ وكُلُواْ وَاشْرَبُواْ وَلاَ تُسْرِفُواْ إِنَّهُ لاَ یُحِبُّ الْمُسْرِفِینَ»؛
اى فرزندان آدم! نزد هر مسجد (به هنگام نماز، لباس و) زینت‏هاى خود را برگیرید و بخورید و بیاشامید و اسراف نكنید، همانا خداوند اسرافكاران را دوست ندارد.
شاید بتوان گفت: آنچه در قرآن كریم با خطابِ «یَا بَنِی آدَمَ» بیان مى‏شود، مربوط به همه انسان‏ها و تمام ادیان و از مشتركات آنان است.
در سوره ی كهف آیه ۴۶ می فرماید: مال و فرزندان «زینت» زندگی دنیوی انسان هستند: «الْمَالُ وَالْبَنُونَ زِینَةُ الْحَیوةِ الدُّنْیَا وَالْبَاقِیَاتُ الصَّالِحَاتُ خَیْرٌ عِندَ رَبِّكَ ثَوَابًا وَخَیْرٌ أَمَلًا»
از آنجا كه قرآن كریم یك مجموعه كامل و مرتبط به هم است، اگر این دو آیه شریفه را در كنار هم قرار دهیم، علاوه بر معنای ظاهری آیه، معنای دیگر آیه چنین است: هنگام رفتن به مسجد، فرزندان و مال خود را نیز ببرید.
بر این اساس مفسّران گفته اند ، ممكن است این آیه شریفه بیانگر این باشد كه مال و فرزند خود را هنگام رفتن به مسجد همراه داشته باشید، تا با مال، به حلّ مشكلات اقتصادى مسلمانان بپردازید و با حضور فرزند در مساجد و جماعات، مشكلات تربیتى نسل آینده را حلّ كنید.
در روایات، استفاده از بوی خوش از اخلاق پیامبران و سیره آنان شمرده شده و تأكید گردیده است كه: مردان نباید از استعمال بوی خوش غافل باشند. صاحب كتاب «عروه» می گوید: «مستحب است به هنگام رفتن به مسجد از بوی خوش و لباسهای تازه استفاده كند.»
در دین اسلام تاكید زیادی بر آراستگی، زیبایی و نظافت به خصوص هنگام ورود به مسجد شده است. در سیره پیامبر(ص) آمده است: «پیامبر(ص) در زندگی خویش، برای خرید عطر بیشتر از خوراك هزینه می كرد» ؛ آن حضرت به پیروان خویش توصیه می فرماید: «از شایستگی مرد آن است كه در هر روز به خویش عطر بزند و اگر ممكن نیست، هر دو روز یكبار و اگر این هم ممكن نیست، پس در هر جمعه آن را ترك نكند.»
در روایات، امام‏جماعتِ عادل، آراستگى ظاهر، عطر زدن و لباس زیبا پوشیدن به هنگام نماز، بلند كردن دستان به هنگام ركوع و سجود در نماز، شركت در نماز عید و نماز جمعه، از جمله مصادیق زینت شمرده شده‏اند.
ازاین رو، امام حسن مجتبى(‏ع) به هنگام نماز و حضور در مسجد، بهترین لباس خود را مى‏پوشید و مى‏فرمود: «خداوند زیباست و زیبایى را دوست دارد، و من لباس زیباى خود را براى پروردگارم مى‏پوشم و آنگاه آیه شریف فوق را تلاوت مى‏فرمودند.
خداوند زیبایى و زینت را دوست دارد و گرنه به آن امر نمى‏فرمود، «خُذُواْ زِینَتَكُمْ» چنان كه اسلام، آیین فطرى است و انسان نیز فطرتاً از زینت لذّت مى‏برد.
با زینت به مسجد رفتن، احترامى است به عبادت خدا و به بندگان او، و همچنین سبب ایجاد جاذبه و ترغیب عملى دیگران به آمدن در مسجد می شود.
علّت این كه خداوند دوست دارد، بندگان هنگامی كه به پیشگاه او می آیند زیبا باشند، به این دلیل است كه خداوند نفس این عمل را دوست دارد و اصلاً زیبایی یكی از مواهبی است كه او به بندگان خویش از خود عطا كرده است و چون خود در خلقت جهان از زیبایی های خیره كننده استفاده كرده است به بندگانش نیز امر به اخذ زیبایی و زینت می كند.
نكته شایان توجه این كه: گرچه استفاده از زینت و طعام، امرى فطرى و طبیعى است، ولى در شرایط خاصّ، مانند وجود نیازمندان و محرومان، باید با آنان همدردى كرد. ازاین رو، زیبایی نیز مانند هر امر دیگری محدوده-ای دارد و تابع شرایطی از جمله شرایط اجتماعی است، مثلا ً در زمان امام صادق(ع) چون مردم در رفاه نسبی بودند، امام لباس های زیبا می پوشیدند، امّا امام علی(ع) مانند فقرا (به دلیل فقر جامعه) لباس می پوشید.
با كمى دقّت و تأمل در این آیه شریفه مى‏توان نكته‏ها و پیام‏هایى را استفاده كرد، از جمله:
الف) مسجد كه پایگاه مسلمانان است، باید آراسته، زیبا و با جاذبه باشد. «خُذُواْ زِینَتَكُمْ عِندَ كُلِّ مَسْجِدٍ»؛
ب) بهترین و زیباترین لباس، براى بهترین مكان است.«خُذُواْ زِینَتَكُمْ عِندَ كُلِّ مَسْجِدٍ»؛
البته، برداشت فوق بر این اساس است كه كلمه «مسجد» اسم زمان و یا اسم مكان، و نه خصوص مساجد رسمی، باشد. در این صورت مراد از سجده، پرستش خدا و خضوع در برابر اوست كه نماز و پیشانی بر خاك ساییدن مصداق تامّ و جلوه كامل آن است.
ج) شریعت حیات بخش اسلام، هم به باطن نماز توجّه دارد، «الَّذِینَ هُمْ فِی صَلَاتِهِمْ خَاشِعُونَ؛ ، هم به ظاهر آن. «زِینَتَكُمْ عِندَ كُلِّ مَسْجِدٍ»، آرى؛ در شریعت اسلام، ظاهر و باطن، دنیا و آخرت به یكدیگر آمیخته است.
د) زینت، اگر چه در نماز فردى نیز ارزشمند است، امّا در اجتماع و مسجد، حساب ویژه‏اى دارد. «عِندَ كُلِّ مَسْجِدٍ»؛
هـ) ابتدا نماز، آنگاه غذا؛ «عِندَ كُلِّ مَسْجِدٍ وكُلُواْ وَاشْرَبُواْ»؛ یعنی: اوّل توجّه به روح و معنویّت، آنگاه توجّه به جسم.
و) حرمت اسراف در بهره گیری از زینتها «خُذُواْ زِینَتَكُمْ...وَلاَ تُسْرِفُواْ»؛ این برداشت مبتنی بر این است كه «وَلاَ تُسْرِفُواْ»، علاوه بر «كُلُواْ وَاشْرَبُواْ»، ناظر به جمله «خُذُواْ زِینَتَكُمْ» نیز باشد كه ذیل آیه: «إِنَّهُ لاَ یُحِبُّ»، این احتمال را تأیید می كند. ناگفته روشن است كه «زیاده روی در زینت دادن خویش، و اسراف در خوردن و آشامیدن، موجب محرومیت از محبت خداوند است»(خُذُواْ زِینَتَكُمْ...وَلاَ تُسْرِفُواْ إِنَّهُ لاَ یُحِبُّ الْمُسْرِفِینَ).
نتیجه سخن
بنابراین، سیره عبادی و انس با مسجد وجود مقدس امام حسن مجتبی(ع) و همه حضرات معصومان(ع)، سر مشق و الگوی تمام عیار همه بشریت، مسلمانان و به ویژه شیعیان است.
سیره عبادی و انس با مسجد و مقدسات آن امام همام براى دوستداران و پیروانش سر مشق و الگوی تمام عیار همه بشریت، مسلمانان و به ویژه شیعیان است، هر چه انسان خدا شناس تر و مأنوس با خانه خدا(مسجد) باشد، عبادت و بندگی اش عمیق تر، عاشقانه تر و عارفانه تر خواهد بود.
زینت كردن خویش جهت مسجد عملی مستحب است كه قرآن كریم و احادیث و سیره حضرات معصومان(ع) به این امر توصیه كرده است.

عناوین
  صفحه اولاخبار استانهادرباره مانماز در آیات و روایات درباره‌ی نماز بیشتر بدانیممقالاتنشانی دفاتر استانیآموزش نمازپرسش و پاسخ نمازاخبارفراخوان و مسابقاتبولتن خبری نمازفراخوان جذب مشمول امریهکتابخانهگالريدفتر ميهمانانتماس با ماجستجومدیریت
قسمت اداری
نام کاربري :
رمز عبور :
رمز عبور خود را فراموش کرده ايد؟

خبرنامه
  
اشتراک قطع اشتراک
 RSS